هیچوقت اون روز و شب و یادم نمیره با اونهمه اتفاقای جورواجور.

یادم نمیره که نزدیک بود یکی از دو تا دلخوشی هام و از دست بدم.یادم نمیره که یکی از بهترین دوستام چه حرف قشنگی بهم زد.یادم نمیره که اصرار داشت تا مشکلم رو حل کنه یادم نمیره که با حرف زدن با اون دوست آروم تر شدم،یادم نمیره که چجوری مثل همیشه از راه دور آرومم کرد و یادم نمیره که بابام چیکار کرد.هیچوقت یادم نمیره که چه جوری نشسته بودم رو تختم و زل زده بودم به آسمون بزرگم.یادم نمیره که چه جوری خودکارم رو کاغذم کشیده میشد.

مهربونی ها و نامهربونی هایی که از ظهر تا شب اون روز سرم اومد هیچوقت یادم نمیره.هیچوقت.

اون شب یکی از بهترین وبد ترین شب های عمرم بود

وای که چه شبیه.ماه از همیشه نزدیک تر و دست یافتنی تر.ولی من به یکی ار بهترین آدمای زندگیم قول دادم که تا صبح تو بغلش بمونم.نمی خوام از خواب بیدارش کنم.هیچوقت دلم نمی خواسته زیر قولم بزنم.پس این دفعه با نردبون از پشتبون روبروی اتاقم نمیرم تو آسمون.تو بغلش می مونم.

چشمامو میبندم حالا دو تاییمونو تو آسمون روی لبه ی تیز ماه میبینم.چشمامو باز میکنم،هنوزم پیش همیم.

بهش قول دادم تا صبح تو بغلش بمونم.

دوباره چشمامو میبندم و دو تامونو تو رختخواب ماه میبینم.محکم بغلش میکنم و یه بوسه به گونهاش میزنم.میخوام تا صبح تو بغلش بمونم.