وای که دم دمای صبح بیدار بودن چه کیفی داره.

صدای گنجیشکا،اون آسمون خوشگل،سکوت خونه ی قشنگت.دودو زدن بین دو پنجره اتاقت با چشمات به دنبال یه آدم خیالی که هم ترسوندت و هم برات یه سرگرمیِ جالبه.

وای خدا چه کیفی داره صدای چندتا گنجشک که مثل رئیس های پادگانن و دارن با صدای سوتشون بقیّه رو از خواب بیدار کنن و می گن پاشین باید پست رو تحویل گرفت و شهر رو از خواب بیدار کرد.

وای که چه کیفی داره وقتی دراز شدی تو رختخوابت و پتو رو تا دم چشات کشیدی بالا بدون ترس از اینکه الاً مامانت می یاد و پتوت رو میزنه کنار و میگه باز عرق می کنی و اگر عرق کرده باشی پاکشون میکنه و تو با خیالی آسوده و سر خوش از پنجره اتاقت که یکیش مالِ توِ فقط تو،به آسمون خوشگل نگاه میکنی و شاهد تغییر رنگش از سیاهی به سفیدی هستی.
وای که چه کیفی داره زیر نظر گرفتن تغییر پست آسمون.وقتی باز ماه و خورشید با حسرت به هم نگاه می کنن که بازم نتونستن حتّی برای چند لحظه کنار هم باشن.وقتی خورشید داره می خنده ولی ته قلبش ناراحته که باز نتونست با بچّه های ماه بازی کنه.و وقتی فکر می کنه شبم باز تاریکیِ کوچه های آسمون و خستگی خودش اَمون نمی ده تا با بچّه های ماه بازی کنه و تو خیابونای آسمون با هم بدون و پشت ابرها قایم شن یهو غم تمام وجودش رو می گیره ولی با تمام سخاوت و مهربانی با گرما نور خودش به زمین سلام می ده.

وای که چه کیفی داره.

دلم می خواد همین الاً سازم رو درارم و بزنم.بزنم و بزنم.

برای گنجشک ها،برای رئیساشون،برای تغییر پست این آسمون،برای ناراحتی ماه،برای سخاوت خورشید،برای خونه ی خوشگلم،برای شهر گنده و دوست داشتنیم،برای مامانم که عاشقشم،برای خواهرم که بهترین کسمِ و باید یواش یواش پاشه و با این که ساعتش زنگ زده ولی کافیه یه مداد بیفته زمین تا جیغش بره هوا،برای بابام که بعید میدونم صدای سازمو بشنوه،برای مانا به خاطر اون حرف قشنگش،برای بیدار کردن تهران خوشگلم از خواب که شده حتّی برای یک بار با صدای جیغ جیغ ساز من از خواب پاشه،برای پاهام که بدجوری خواب رفته،برای حسین،برای رسول،برای پویا و برای سروش به خاطر تموم مهربونیاشون،برای همه ی همه ی دوستام،برای دخترک فال فروش،برای فراش مهربونی که صدای خش خش جاروش تمام شهر رو پر کرده،برای خدای خوشگلم که کلّی عاشقشم و این صبح خوشگل و هرچی که دارم از اون دارم،برای خودم و برای اتاقم و برای این سکوت و این صبح خوشگل.

برای تموم دخترای 17 ساله جهان،برای خیابون خوشگلم،برای موش هاش که تا حد جون آرزوی مرگشون رو دارم،برای اون ساختمون خوشگل،برای تک تک جای پاهای خودم وبهترین کسام تو خیابون خوشگلم و این شهر گنده،برای پتوی آبی خوشگلم،برای همه یِ همه ی سیب های سبز وسرخ جهان،برای هو هو ی خوشگل دم صبح و باد گرم و خنک صبح گاهی

ولی به جاش باتمام ولع مینویسم و دلم رو خوش میکنم به آهنگ 

FATHERDکه همینجوری داره تو گوشم می زنه و منو تو کوچه های شهر می گردونه واین شب و صبح رو خوشگل تر می کنه.

وای که چه کیفی داره.

سلام تهران!