دلم میخواد براش بنویسم ولی.....نوشتنم نمی یاد.دلم میخواد براش بنویسم که شاید آروم تر شم،که شاید این خبر و باور کنم.باور کنم  که یک بازیگر خوب دیگه هم از اهالی سینما کم شد.نوشتنم نمیاد و باور نمیکنم چون انتظارش و نداشتم.

همین یک سال پیش بود که تو جشن خانه سینما برنده شد و من هم برای موفقیتش خوشحالی کردم و همون فرداش بود که از یه دوست عزیز شنیدم حالش خوب نیست و برای بیماریش غصه خوردم و از ته دل دعا کردم تا  حالش خوب شه و یک وقت از پیش ما نره اما حالا...

شاید باور نمی کنم چون خبری از بستری شدنش نداشتم و انتظاری برای از دست دادنش.

وقتی این خبر و با چشم های خودم دیدم شوکه شدم،طبق آدتم به یک سایت هنری سر زدم تا خبری بگیرم از خوبی های هنر،از موفقیتاش از اتفاقای خوبش ولی انتظار نداشتم خبر مرگ یه بازیگر ناب و ببینم.کسی که تو کل جشنواره فجر با اون گویش شیرینش هر۲ساعت یک بار مردم و به خنده وامی داشت  و من و پر میکرد از غرور برای دیدن تصویر با ابهتش روی پرده جادویی  سینما و پر از غصه  به خاطر  خنده های مردم برای اون گویش شیرینش.وقتی قیافه شیرینش و میدیدم یه لبخند گنده می زدم و براش آرزوی زندگی ای خوب و سرشار از سلامتی میکردم.

دوست ندارم این خبر و باور کنم دلم میخواد یه دروغ باشه،یه دروغ تلخ خیلی تلخ یه دروغ که با لو رفتنش از شادی هم بخندم و هم اشک شوق بریزم. ولی مجبورم باور کنم اون  مرد دوست داشتنی دیگه پیش ما نیست،باید باور کنم که دیگه نمیتونم یه هنرمندی دیگه ازش،رو پرده سینما ببینم،باید باور کنم دیگه اون پیر مرد شیرین و دوست داشتنی اتوبوس شب بین ما نیست و صد تا چیز دیگه که باید باور کنم ولی دلم  نمی خواد که باور کنم.

  دلم میخواست الان اونجا بودم و میتونستم  تا خونه جدیدش بدرقش کنم.

ولی حالا دلم میخواد از  ته قلب براش یه دعا خوشگل کنم.شما هم یه دعای مخصوص برای خسرو شکیبایی عزیز کنید و با یه فوت بفرستین سمت اون و خدا و اگه دلتون خواست دعاهاتونو به منم بگین.

خدا جونم اون تو این دنیا خیلی آدم مهمی بود اون جا هم مهمش کن،تو که انقد بخشنده ای اگه کارنامش یه چند تا نمره کم داشت تا ۲۰ شه  بذار به حساب شیطنت یه آدم بزرگ و ببخشش کارنامه خوشگلشو بده به دست راستش.