۱۶و۱۸ و ۲۳ آذر ۸۶!

دلم میخواست این نوشته رو ۱۶ آذر میذاشتم اینجا!

حسم تقریبا مشابه با۱۶ آذر پارسال.

۱۶ آذر پارسال خسته بودم،۱۶ آذر پارسال تو وطنم بودم ولی خسته و دلتنگ برای عزیزانم.۱۶ آذر امسال تو آمریکام با ساعت ها و فرسنگ ها فاصله  خسته تر و شاید دلتنگ تر!شاید.....

حسم داره دیوونم میکنه.6 ماه از اومدنم میگذره و من هنوز گیجم،هنور نفهمیدم کجام و دلم تنگه برای خیلی ها در حالی که.....تنگ نیست برای هیچکس،شاید فقط یه نفر یه دوست.....یا دو تا دوست.

نگرانم  چون دلم تنگه برای پدرم..... ولی تنگ نیست،تنگه برای مادرم....ولی تنگ نیست...

ولی ۱۸ آذر پارسال هنوزم خسته بودم،خیلی خسته تر از روزهای دیگه...ولی دیگه  دلتنگ نبودم.

۱۸ آذر پارسال خیلی یه هویی همه ی آدم هایی که دلتنگشون بودم و تو خونمون دیدم....

ولی حالا.....

امروز تو خونه  تنها بودیم.من و گلنار؛مثل پارسال  همین روز.یهو به گلنار گفتم:

میخوای زنگ بزن بچه ها بیان این جا!

خندیدیم.

اون روزم خندیدیم،همه با هم.خسته بو دم و ضعیف ولی با دیدن آدم خاص های زندگیم تا تونستم خندیدم.

ولی ۲۳ آذر پارسال......

بازم دوستامون خونمون بودن.ریحان،مهراد،بابک،نگین و آلاله.خاله ام زنگ زد خبر خوبی داد که  از ناراحتی فقط اومدم تو اتاقم و زار زار گریه کردم.

خسته بودم برای اون  تحول یه دفعه ای،خسته بودم برای خداحافظی،برای رفتن.خسته ام....از این زندگی...تکراری!

شوک شدیم،گریه میکردم .و تو خودم بودم نمیتونستم به حرف کسی گوش بدم.خالم گفت سفارت آمریکا تو ایتالیا برامون وقت مصاحبه گذاشته بوده نامه به ما نرسیده و ما نرفتیم .خالم گفت برامون به وقت دیگه میگیره.خیلی زود.گفت گلنار و مامان میتونن برگردن ایران کار ها رو روبرا کنن  و  بعدن بیان ولی من باید با هرکی که میاد ایتالبا برای گرفتن ویزا برم آمریکا تا به ترم جدید مدرسه برسم.کاریم که تو  ایران ندارم!

خالم زنگ زد و گفت سه هفته دیگه بهمون وقت دادن!مامان شهرستان بود سر کار بهش نگفته بودیم ما بودیم و این خبر.

نرگس خسته بود و سه هفته وقت برای همه ی کاراش!چه روزهایی چه زمستونی....پر حرف و خاطرم از اون روزا....

همه چی به سرعت انجام شد،ویزایی که حاضر نمیشد با یه سفارش درست شد و به جای ۱۵  روز در عرض شاید هفت دقیقه ویزا ها تو سه تا پاس ها بود.

یادم نمیره وفتی کسی که داشت پاس هار و بهم  میداد گفت مواظب باش رنگ پس نده خیسه!

.

.

.

دلم میخواد نوشته های پارسالم هم بخونید؛هم همین جا میتونید پیداش کنید تو ماه آذر.

ممنوم از بلاگفا اگر اون نبود منم به این دقیقی نمیتونستم بگم پارسال همچین روزهایی چی شده.

تا چند هفته دیگه وارد یه سال جدید از زندگیم میشم.حس هام مثل پارسال ولی امسال برام مهم تر.....

همیشه دلم میخواست ۱۸ ساله بشم!

ولی نه یه نرگس ۱۸ ساله خسته و سردرگم!

و اما امسال......

 .

.

.

۶  ماه شد.به همین زودی.نمیتونم باور کنم.

این روزا بی حوصلم.بیشتر از هر وقتی تو این 6 ماه گذشته.حالم بده خیلی بد.این چند روز نتونستم خوب بخوابم بدنم درد میکنه.چاق شدم خیلی زیاد خیلی بیشتر از اونی که باید میشدم.رژیم گرفتم،خیلی کم تر میخورم خیلی کم تر از اینی که  تو این ۶ماه خوردم.

تو این ۶ماه خیلی چیز ها عوض شده،خیلی چیزها.زبان من شاید بهتر شده طرز زندگیم عوض شده از تفریحاتم کم شده درس خوندنم بهتر شده.ولی به بی حوصلگیم اضافه شده.

دیروز و چند روز پیش حالم بد بود خیلی بدچند روز یه بار مغرم از کار میوفته،فارسی رو به زور حرف میزنم چه برسه به انگیلیسی ،هرچی میگفتم......

نمیدونم حالم خوب نیست.هر ماه که میگذره یه ماه از دور بودنم به ایران و یه عالمه اتفاق به زندگیم  اضافه میشه و از حوصله ی من کم.

یه بغض گنده تو گلومه که داره خفم  میکنه یه بغض که جلوی نفسم و گزفته.دلم میخواد زار بزنم گریه کنم ولی...........ولی نمیشه.خستم ار این نشدن ها.

دیگه داشت یادم میرفت،نه اینکه یادم بره نه!داشتم میشدم مثه قدیما.به گذشتم فکر میکردم ولی نمی کردم.دیگه داشتم غرق میشدم تو این منجلاب زندگی تو این.....نمی دونم.تو این یک ماه اخیر به گذشتم خیلی فکر کردم خیلی بیشتر از ۵ ماه پیش.دیگه داشت یادم میرفت،یعنی فکر میکردم که داره یادم میره ولی بیشتر از هروفتی یادم بود،یهو خدا یه فرشته رو گذاشت تو زندگیم یه هدیه،یه دوست ناب با راه های دور اما  دل های نردیک.یهو دیدم دارم از بالای بالا به گذشتم نگاه میکنم یه خوبی ها و بدی هاش به سختی هاش و آسونیاش.دیدم هر روز که میگذره بیشتر دارم تو گذشتم غرق میشم.مثل چند سال پیش، هرروز دارم بیشتر غرق میشم تو گذشتم بیشتر و بیشتر و شاید غرق میشیم!

ممنونم  ار اون دوست برای یادآوریش برای تلنگورش برای.......برای همه ی مهربونیاش.

چند روز پیش هاله زنگ زد بهم.یه 4 ماهی میشد که صداش و نشنیده بودم.خوشحال بودم.خوشحال بودیم.

بهش گفتم هاله نگرانم.گفت درست میشه نرگس.فکر کنم گفت شاید اینجوری بهتر باشه!

گفتم هاله خستم خیلی خسته...گفت:

میدونم،ولی شاید این یه خستگی خوب باشه!

شاید هاله راست میگه حرفاش خیلی تو فکرم برد تو این چند وقته...

گفت بزرگ شدی،گفت....خنده هات عوض شده!از ته دل شده!

نمیدونم شاید خوبم خیلی خوب و همه این حرف ها الکیه!

شاید شدم همون نرگس خندون و شاد چند سال پیش....ولی خودم خبر ندارم!

این روز ها خستم،بی حوصلم،خیلی بیشتر  از ۶ ماه گذشته.

تا چند وقت دیگه۱۸ سالم تموم میشه و وارد ۱۹ سالگی میشم،این نگران ترم میکنه......